Lettres à Lou Andreas-Salomé

[ Ah, j’adore ce  poème! ]

Éteins mes yeux: je te verrai encore

Bouche-moi les oreilles: je t’entendrai encore

Sans pieds, je marcherai vers toi

Sans bouche, je t’invoquerai encore

Coupe-moi les bras : je te saisirai

Avec mon coeur comme avec une main

Arrache-moi le coeur et mon cerveau battra

Et si tu mets aussi le feu à mon cerveau

Je te porterai dans mon sang…

Ma soeur m’a offerte ce livre Lettres à Lou Andreas-Salomé , écrit par Rainer Maria Rilke.. et, j’avoue que ce sont des lettres extraordinaires : c’est impossible d’imaginer tant de tendresse, tant d’amour.  On imagine souvent  une passion rouge, qui nous envahit par une vitesse enorme.. mais l’amour de Rilke est comme une vague, avec du bas et du haut : une passion blanche et apaisante.  C’ est comme un arc-en-ciel porté par le soleil.

Combien de gens seront-ils manqués pour n’avoir pas le temps de s’habituer l’un à l’autre?

En lisant la phrase ci-dessus, je me rends compte, n’est-il pas vrai pour les livres aussi?Les livres que l’on ne relit pas, les auteurs que l’on ignore.. réduit à un silence obscure.. les gens, les livres ou la vie : tout devient plus doux avec du temps, n’est-ce pas?

Ce fut une de ces heures rares. De telles heures sont comme un îlot entouré d’épaisses floraisons : les vagues respirent tout doucement derrière ces remparts printaniers et pas une nacelle ne remonte du passé, pas une veut continuer en direction l’avenir.

Je comprends.. Je veux vivre, moi aussi, comme un moment, dans un moment, pour un moment. Quel bonheur de vivre pour l’eternité, logé dans une minute dorée!

Ils ressemblent alors à des enfants unis dans la joie d’une fête..[…] Ces êtres-là traversent tous les orages ensemble. Je le sens!

Je le sens aussi.. Merci Monsieur Rilke…


Advertisements

தாண்டவம்

தகிட தகிட தகிட

தாளத்தில் அவன் ஆடக் கண்டேன்

திமிகிட திமிகிட திமிகிட

நாதத்தில் அவன் ஆடக் கண்டேன்

ஊர் மூலையில் ஓர் காட்டில்

இந்த நாட்டியம் கண்டு

காதல் என்னும் தீயில் விழுந்து

நான் எறிந்து நின்றேன்;

காமனை எறித்தான் என்று ஊரில் பேச்சு

என் மனதை எறித்தான் என்ற செய்தி கேட்பாயோ நீ?

அழகில்லை அவனிடம், வெரும் வேகம் மட்டும்;

குணமில்லை அவனிடம், வெரும் நெருப்பு மட்டும்;

அவன் என்னை பார்க்கவில்லை

நான் அவனை மறக்கவில்லை;

தாண்டவமாம் தாண்டவம்-

அவனுக்கு என்ன தெரியும்

என் மனதின் நடனம்?

புலித் தோலும் உடுக்கையும் என் ஆசையை மறைக்குமோ?

போ, வரச்சொல் என் கண்ணெதிரே

கதறி அழுவான் என் முன்னால்

அன்பே, என் உயிரின் துடிப்பு நீ என்று;

அன்று நான் அவனை மறந்து

என் நாட்டியத்தைத் தொடர்வேன்..